dijous, 26 de juliol del 2007

Palabras

Altes hores de la nit, quan ja no pots més, però tampoc tens ganes d'anar a dormir, quan llegeixes blogs, mires fotos, escoltes música i remenes emails i cartes de fa anys. Trobes una cosa curiosa, el primer email de la teva compte d'email actual, un email de fa just 4 anys, escrit pel que va ser un gran amic molt important en el seu moment, un email que conté un arxiu que tu mateix vas escriure:

Hay muchas palabras dichas y por decir en este mundo, pero de todas ellas pocas son sinceras.

- Ahora te pido un favor: Escúchame con el corazón.
- Déjame terminar y lo entenderás.
- Lo primero que te diré es lo más importante, y a su vez, lo más sincero: TE QUIERO.
- No t’enfades! No te vayas! Perdóname! Escúchame!
- No te conozco mucho, pero sé como reaccionas en estos casos. Y no quiero que conmigo sea igual, créeme.
- Sé que tu a mí no me quieres, ni siquiera sé si me tragas. Sí sé algo, lo que yo siento cuando estoy contigo, lo que me alegra oír un mimo con tu voz, y a la vez, lo que me entristece que me digas el mínimo desprecio.
-Sé que parece raro, pero nunca supe dominar mi corazón, más bien lo contrario. Él me domina. Te escogió y ahora no sales de mi cabeza, no puedo dejar de pensar en ti.
-No te pido que me quieras, aunque no te negaré que me gustaría. Hace una semana, llegué a pensar que mi gracia hacia a ti, era correspondida. Ay, que ingenua!
-Ahora recordando, cuando por fin me di cuenta de que conmigo nada, es cuando más te he empezado a querer o a obsesionarme contigo, cosa que me hace hundir en la tristeza de no ser correspondida.

-Entraste como protagonista de mis historias. Todas y cada una de ellas, te tenían como centro de la trama. Y si quieres saber de que iban, una gran cantidad, eran historias de confianza, de amistad, entre tú y yo.
-Te diría tantas cosas, pero a la vez, las veo palabras despreciadas, sin sentido, por lo que prefiero dejarlo en una simple frase, deseando que todo esto no haya sido en vano.

“Perdóname por quererte, pero es lo que siento y no puedo evitarlo”